یاد می کنی آن روزی را که عشق من برای تو دنیا را به ارمغان می آورد. ولی اکنون در چند قدمی تو به انتظارت نشسته ام و دریغ از یک نگاه تو. یک لحظه دیدن چشمان قشنگت غصه را از قلب افسرده من بر می دارد. عشق من من همان عشق تو  هستم. همان که نگاه کردنش به دستانت زندگی می داد. پس چرا دستت را به دست من نمی سپاری تا این غم بی کران پایان پذیرد. من منتظر نگاه تو هستم. من از تو دل نمی کنم.هیچگاه نمی گذارم کسی بین ما فاصله بیاندازد. به تو بی توجهی کردم. به خدا پشیمانم. من را ببخش تا این غمم سنگین از دل من رخت بر کند. من را ببخش من را ببخش

این روز ها حس می کنم چیزی بین من و تو فاصله می اندازد ارام و نا محسوس

این حس گنگ و مبهم تلخی دوریت را بیشتر می کند و گاه گاهی بغضی سنگین را

 مهمان گلویم می کند

کجایی ؟ بیا که بیش از همیشه به تو محتاجم

به تو که دیدنت برایم دنیا را به ارمغان می اورد

جریان آب رو به پاکی است. پایان این راه مرداب نیست. شاید این رودخانه رو به دریا برود. چه روان است این آب. بس که پاک است این آب. شاید این آب برود سوی سپیداری تا بتراود بر ما. شاید این آب گل رز را طراوت بخشد. جاده ی رودخانه بس که پرپیچ و خم است. من نمی دانم تا به مهتاب رسیم به چه سنگ ها بخوریم. اما من به این راه آبی دل سپرده ام. جاده زیباست گر چه پر سنگلاخ است. تو به من دست بده،و به این جاده دل. و به این سینه پر تب و تاب تکیه بزن. در پی راه بیا. هفت رنگ عشق بر سر آبراهه است. تو بیا با من باش تو بیا عمرم باش. تا ابد عشقم باش.

لحظه های انتظار برای دیدنت به سختی می گذرد پر از التهابم دستانم در تب اشتیاق دستان تو می سوزد تو را که دیدم مدام اسمت را صدا زدم اما سکوت بر تمام واژه هایی که برایت انتظار می کشیدند غلبه کرد دوست داشتم با من حرف بزنی حرفهایی که مدتها بود به شنیدنشان احتیاج داشتم اما امشب تو با من چه غریبه شده بودی نمی دانستم که حاصل این انتظار کشنده دیدار کسی است که چون آدمکی سرد و بی روح  دستانم دیگر او را به شوق نمی آورد کسی که حرفهایش خواب را امشب از چشمان خسته ام خواهد ربود

همیشه برای اینکه سیاهم کنی مهره های سیاه را در بازی انتخاب می کنی و غافلی از این که من یک حرکت از تو جلوترم . می بینی که هیچ وقت بتو نمی بازم همیشه پات می کنم . 

نازنینم غم تو شراری است بر این دل عاشق.از خدا خواهم که هرگز غمگین نباشی.شاد ترین لحظه هایم خنده های شیرین توست.از خدا خواهم که همیشه لبت پر لبخند باشد

تو آرامش این قلب پر تلاطمی

  و به من گفتی که هرگز مرا رها نمی کنی

ساعتی بیش نبود که از تو جدا شدم

    ببین که از دوریت به این دل چه ها نمی کنی

  دروغ بگو اين خيلي خوب است كه اگر حقايق را بگويي بهانه اي براي با تو بودن نخواهم داشت

...دوستت دارم نه به خاطرشخصيت تو . بلكه بخاطر  شخصيتي كه من در هنگام با تو بودن پيدا مي .كنم

..هيچ كس لياقت اشكهاي تو را ندارد و كسي كه چنين ارزشي دارد باعث اشك ريختن تو نمي شود

گابریل گارسیا مارکز

بزن محکمتر بر این سه تار

بشکن سکوت دلگیر شب های مرا

من شعر گفته ام با غربت نگاه تو

تو نواخته ای با خند ه های من

بزن محکمتر بر این سه تار

و بشکن سکوت دلگیر شبهای مرا

دیگر دلم برایت نمی لرزد

مثل پل آهنچی

که دیگر فرو نمی ریزد

نیستی تا ببینی چقدر این شهر عوض شده

همه چیز

حتی من

نیستی و نمی دانی

کتیبه های خاطراتت چقدر با  فرسایش زمان

رنگ باخته اند

تو نیستی و نمی دانی

که بی تو این شهر دیگر دلگیر نیست

که چشمانت خیلی زود هر دروغی را برمن فاش می کند

و حتی اگر ببندی

این پنجره های سردسیری را

مرا به کدام وسوسه می فروشی

ودر ناکجا هبوط می کنی

در سرزمینی که بین هفت آسمان معلق است

به من دروغ نگو

و ابرها را به سمت چشمانم سوق نده

چه سخت از پشت این هوای مه آلود تو را صدا می زنم

همچون خوابهای کودکی ام صدایم به جایی نمی رسد

به من دروغ نگو

و با این تیشه دیوارهای اعتمادمان را فرو نریز

به من دروغ نگو ....

عاشق می شوم یک خط در میان

با پلک زدن چشمانت

بگذار این پنجره تا همیشه باز بماند

این افق این دریچه ی وسوسه انگیز

بگذار تمام دفتر شعرم را خط خطی کنم

وقتی که با منی

چرا واژه ها را تلف کنم

 با هم معامله کردیم

و قلب هایمان را

                         به یکدیگر دادیم

ما یک نفر شدیم

 و

از داستان عشق بزرگمان تنها من ماندم

من که خورشید در ظهر زندگیم غروب کرد

                                                            "رامی"

امروز که به تو می اندیشم تازه می فهمم که تو دوست داشتنی تر از آنچه

فکر می کردم هستی عزیز من، ای هم نفس زنگانی من، در پی اتفاقات تلخ و شیرین

 عشق و محبت تو برای من بیشتر نمایان می شود. اکنون در پس هر رفتارت

می توانم پاکی و زلالی عشقت را درک کنم.

تومعنای عاشقی هستی.چشمه ی محبت از چشم تو می جوشد.

 اکنون با دلی مطمئن می توانم بگویم که گرمای عشق تنها یک واژه نیست.

 در وجود تو این واژه را احساس می کنم

افسوس می خورم که فاصله ی من وتو چه زیاد است. من زندانی

واژه ها شده ام و تو از دریای کلمات رسته ای.

کلمات در مقابل عظمت نگاه تو بی مفهوم شده اند.

کدام واژه می تواند محبت تو را بیان کند.

 و کدام نوشته می تواند عاشقانه ی تو را بسراید.

 نه، تو در سخن نمی آیی. تو قافیه را شکسته ای.

 آری تو. تو از تبار نیمایی. تویی که ترانه ی عاشقی

 من را از وزن و قافیه بی نیاز می کنی.

و تویی که به زندگی من آهنگ وقافیه می دهی